Soorten incontinentie

Hieronder worden de meest voorkomende vormen van incontinentie beschreven.

Het is zeker niet de bedoeling dat u aan de hand van dit overzicht zelf een diagnose gaat vastellen en wat u daar het beste aan kunt doen. U kan het best hierover met uw arts overleggen.

1. Stress-incontinentie ( SI )

Stress-incontinentie of inspanningsincontinentie is ongewild urineverlies bij inspanningen- zoals hoesten, tillen, vrijen, sporten en lachen. Stress-incontinentie heeft niets met psychische stress te maken. Met stress wordt bedoeld de drukverhoging in de buikholte welke ontstaat bij bewegen, sporten, hoesten, tillen, enz. 1 op de 4 vrouwen boven de 35 jaar heeft er last van.

De belangrijkste oorzaken hiervoor is bekkenbodemzwakte door genetische aanleg, zwangerschap of hormonale veranderingen. Door een verslapping van de bekkenbodemspieren zakt de plasbuis uit en kan de bekkenbodem niet voldoende weerstand meer bieden aan de druk vanuit de blaas.

Verslapping van de bekkenbodemspieren kan verschillende oorzaken hebben: bevallingen, veel zwaar tillen, hormonale veranderingen in de overgang en sommige gynaecologische operaties. Tevens kan chronisch hoesten of een bemoeilijkte ontlasting ( waarbij veel geperst moet worden ) de spierzwakte verergeren.

2. Urge-incontinentie ( UI )

Urge staat in het Engels voor behoefte, aandrang.

Urge-incontinentie of aandrangincontinentie is een vorm waarbij men aandrang voelt om te urineren, maar de urine komt ook meteen. We spreken ook wel van een overactieve blaas. In feite trekt de blaas samen op het moment dat dit eigenlijk nog niet zou moeten.  Er kunnen lichamelijke of psychische oorzaken ten grondslag liggen.
Als het evenwicht is verstoord tussen de blaas en afsluitmechanisme, dan kan de blaas onwillekeurig  samenknijpen ( onstabiele blaas ). Een psychische factor kan zijn dat men helemaal gefixeerd is op het plassen en bij de geringste aandrang naar het toilet gaat.

Het kan ook lichamelijke oorzaken hebben zoals neurologische aandoeningen en afwijkingen in de stofwisseling, zoals bvb diabetes. Urge-incontinentie kan ook optreden bij een urineweginfectie die met antibiotica kan worden genezen. Een andere oorzaak kan zijn de verminderde hoeveelheid aan vrouwelijke geslachtshormonen na de menupauze.

SI en UI komen ook vaak gecombineerd voor.

3. Druppel-incontinentie

Druppel incontinentie wordt gekenmerkt door het ongewild druppelsgewijs verliezen van urine. Deze vorm van incontinentie komt vooral op oudere leeftijd voor en meer bij mannen dan vrouwen. Bij mannen zijn meestal prostaatproblemen de oorzaak. De prostaat kan vergroot zijn door de ontwikkeling van nieuw weefsel. Dit weefsel is goedaardig, maar kan de plasbuis afknellen zodat de urine zich ophoopt in de blaas en alleen nog druppelsgewijs naar buiten kan lopen. Ook een ontsteking aan de prostaat kan ditzelfde probleem geven.
Prostaatkanker hoeft geen belemmering op te leveren.

Het is ook mogelijk, zowel bij mannen als bij vrouwen, dat het sluitmechanisme van de blaas zelf niet goed functioneert, waardoor deze steeds een beetje open blijft staan. Ook dan kan urine druppelsgewijs naar buiten lopen.

4. Neurogene-incontinentie

Neurogene incontinentie ontstaat door beschadiging van de lichaamszenuwen of het centraal zenuwstelsel, waardoor een te slappe blaas kan ontstaan of een juist te krachtige blaas.

Doordat de blaas wordt gecontroleerd door zenuwen, kunnen neurologische aandoeningen of beschadiging van het zenuwstelstel de blaasfunctie en het lozingsproces beïnvloeden.

Een neurogen blaas kan ontstaan door:

  • Ruggenmergletsel
  • Hersentumoren en andere aandoeningen van hersenen zoals een beroerte of ziekte van Alzheimer
  • Aandoeningen die de zenuwen aantasten, waaronder MS en de ziekte van Parkinson
  • Een zware operatie aan het bekken

De symptomen variëren afhankelijk van de locatie en de ernst van de neurologische beschadiging.